Fresco Fotografie » documentair familiefotograaf

Categorie archief: persoonlijk

day in the life

De blogpost van deze keer is een persoonlijk verhaal. Het verhaal van mijn gezin. Het is een niet alledaags verhaal, want mijn gezin was en is niet alledaags. Het is LANG. Sorry, ik heb geprobeerd het in te korten maar dat is niet gelukt. Ik kan het verhaal niet mooier maken dan het is. Ik zou zeggen ga er voor zitten (misschien is een doos tissues wel op zijn plaats). Ik heb het geschreven vanuit mijn hart.

Misschien hebben sommigen van jullie wel eens gezien, dat een van mijn kinderen in een rolstoel zat (in elk geval iedereen die een klein beetje op mij lijkt, spit een website helemaal uit, óók over de persoon in kwestie). Hoe dan ook, die rolstoeler – dat was mijn oudste kind. Dennis is geboren met dystrofische Epidermolysis Bullosa, een afschuwelijke genetische aandoening waar twee mensen zomaar drager van kunnen zijn. Dat was bij Johan en mij het geval, al wisten wij dit zelf niet. Het werd duidelijk toen Dennis met EB werd geboren. EB is dermate zeldzaam, dat je royaal meer kans hebt op het winnen van de staatsloterij. En wij hadden met Dennis de hoofdprijs.

Maar wat is EB eigenlijk? Door het ontbreken van een eiwit ontstaan er heel snel grote blaren en wonden, soms (bijvoorbeeld door vallen of stoten) schoven er hele stukken huid weg. Die blaren moesten doorgeprikt en verbonden worden, en zo ben ik door de jaren heen expert geworden in het verbinden van het hele lichaam, tot zijn fragiele handen aan toe. Net zolang, tot het niet meer kon en zijn handen helemaal vergroeid waren.

Vanaf dag 1 was duidelijk dat Dennis niet een jongetje was dat je naar een oppas of kinderdagverblijf kon brengen, ik heb daarom mijn baan opgezegd en bleef thuis om voor Dennis te zorgen. Enerzijds om de zorg in eigen hand te kunnen houden, maar ook om hem voor schade te behoeden zodat hij zo lang mogelijk “normaal” kon functioneren.

Dat heeft zijn tol geëist. Blaren doorprikken en je kind pijn doen druiste in tegen alles wat ik als moeder wilde zijn, maar het moest. Ik had letterlijk geen keus en dus leerde ik mijn gevoel uit te schakelen als we gingen verbinden, de zogenaamde “zombie-stand”. Ik werd er met de jaren steeds beter in.:(  Ik voelde me ook heel vaak meer dokter/verpleegkundige dan moeder.

Wat een enorme roze wolk toen onze dochter Suzanne werd geboren, we konden nu ervaren hoe het was om een gezond kindje te hebben. Het contrast had niet groter gekund, en wat een verdriet hebben we gehad om wat voor leven er óók voor Dennis had moeten zijn.

day in the life

De zorg nam met de jaren toe: bloedtransfusies vanwege extreme bloedarmoede, operaties aan de handen, huidkanker met een daaropvolgende onderbeenamputatie, maar ook het “gewone” verbinden. De afgelopen maanden deden we er met drie geroutineerde vrouwen van het verzorgingsteam, ruim drie uur over om Dennis te verzorgen. Wat wil je, als zo’n 60% van je huid ALTIJD open ligt. Ga er maar aan staan – zowel voor Dennis als voor mij een haast onmenselijke opgave.

Nadat in maart 2014 onze rots in de branding Johan heel plotseling wegviel, kreeg Dennis het ontzettend moeilijk. Zijn vader was zo belangrijk voor hem, hij kon echt alles met hem delen (en ik zat vaak in die zuster-rol helaas). Hij heeft het verlies nooit kunnen verwerken. Maar toch ging hij met onmenselijke kracht door, hij wilde ons niet in de steek laten en voelde zich verantwoordelijk voor ons. Ik heb gevochten als een leeuw om in ons (voor mij veel te dure) aangepaste huis te kunnen blijven, en dat is gelukt. Maar het was letterlijk overleven.

In augustus 2015 werd er huidkanker op zijn linkerhand geconstateerd en na een operatie bleek dat de tumor niet geheel kon worden verwijderd. Vanaf dat moment is Dennis gaan nadenken over euthanasie, want hij wilde niet wegteren en als het enigszins kon zelf de regie houden. Daarvoor zijn een heleboel hele moeilijke en emotionele gesprekken gevoerd. We gingen met zijn bucketlist aan de slag en een van de dingen die erop stond, was reizen. In april van dit jaar hebben we een onvergetelijke reis naar New York mogen maken, een reis die helemaal gesponsord is door een heleboel fantastische mensen. De reis was een ware uitputtingsslag voor Dennis maar wat heeft hij genoten.

day in the life

Eenmaal thuis nam de euforie snel af. Het loodzware schema van verzorging, medicijnen, verbinden ging weer verder en Dennis had het moeilijk. Hij kon niet meer, hij was zo moe. Op vrijdag 13 mei vertelde hij dat hij een belangrijke beslissing had genomen en de huisarts een mail had gestuurd. Hij wilde niet meer verder leven. Nadat hij dit naar ons had uitgesproken daalde er een enorme rust over hem heen, hij zei letterlijk “het voelt alsof er 50 kilo van mijn schouders af is”… Vanaf het moment van zijn beslissing heeft hij allerlei mensen mails en berichten gestuurd, een aantal mensen nog persoonlijk gezien en gesproken en een heleboel lekkere dingen gegeten. Op maandag 16 mei hebben we met het hele verzorgingsteam de allerlaatste verbandwissel gedaan. Samen. Een heel bijzonder ritueel waarbij we allemaal moesten huilen. Allemaal, behalve Dennis. We hebben het gezamenlijk afgesloten met gele ballonnen, koffie en taart.

Op 19 mei is Dennis heel kalm ingeslapen. De rust en vrede die over zijn gezicht en lijf neerdaalde zal ik nooit meer vergeten. Hij is eindelijk vrij.

Gelukkig heb ik altijd foto’s gemaakt, ook toen ik nog lang geen fotograaf was, en heb ik regelmatig ons gezin door een prof laten vast leggen. Ook tijdens onze reis in New York hebben we gezelschap gehad van een collega die met ons optrok en een prachtige reportage voor ons heeft gemaakt. Zo’n beetje de laatste beelden van ons samen, hoe ontzettend dierbaar.

day in the life

Ikzelf ben in een grote krater gevallen. Tachtig procent van mijn dagindeling is weg, omdat ik niets meer te zorgen heb. De fotografie heb ik altijd “erbij” moeten doen, omdat de zorg zo’n enorm deel opslokte. Mijn (met name sociale) leven heeft ruim 22 jaar  onder een enorme Maaskei gelegen. Maar nu Dennis zijn rust heeft gevonden, is er ook weer tijd voor mij. Want ik moet en wil verder, dat wilde Johan, maar Dennis ook. En onze dochter Suzanne verdient het. Tijd voor Liesbeth 2.0 .

 
 
Onderstaande slideshow is ook afgespeeld tijdens het afscheid van Dennis. Klik op PLAY, en kies dan rechtsonder voor YouTube en HD, dan kun je de hele slideshow op hoge resolutie bekijken. Hij duurt 7 minuten, maar het is het waard en het doet Dennis zijn leven recht.
 

De afgelopen weken heb ik jaaroverzicht na jaaroverzicht langs zien komen, met allemaal mooie dingen. Prachtige families, gezinsuitbreidingen met baby’tjes, hondjes of een kitten, verhuizingen, mensen die zich op persoonlijk vlak hebben ontwikkeld en dat graag laten zien. Op zakelijk vlak heb ik prachtige bruiloften, familiesessies en workshops de revue zien passeren. Het is voor heel veel mensen een goed jaar geweest, en dat is mooi om te zien.

En bij mij?

Mijn bedrijf is het afgelopen jaar gegroeid. Ik heb een heleboel gefotografeerd, en tot op de dag van vandaag ben ik mijn klanten ongelooflijk dankbaar voor hun vertrouwen. Herinneringen maken voor mensen – hoe mooi en bijzonder is het als je dat voor iemand mag doen? Bovendien krijg ik er nog energie van ook!

Voor mij persoonlijk is 2015 een donker jaar geweest. Na het wegvallen van mijn man Johan in 2014 heb ik me in een soort waas door het eerste jaar heen geslagen. Ik had de illusie dat ik alles wel op de rit had en dat we het gewoon gingen redden. Helaas, het tweede jaar was een heel stuk zwaarder dan ik had vermoed. Net of de verdoving is uitgewerkt, en je ineens weer alles voelt. Zeer pittige tijden. Daar bovenop gaat het met de gezondheid van Dennis niet goed, dit vraagt veel tijd en aandacht.

Ik heb daarom besloten het komende jaar geen bruiloften aan te nemen. Logistiek zijn ze erg lastig te plannen in mijn gezinssituatie.
Maar wat blijf ik wel doen?

 

Ik ga in 2016 alleen nog families fotograferen.

Gezinnen in allerlei samenstellingen. Gezinnen met een papa en een mama, twee papa’s, twee mama’s, een éénoudergezin, gezinnen met 1 kind of met 6, het maakt mij allemaal niet uit. Elk gezin is namelijk bijzonder en verdient het om prachtige herinneringen op beeld te hebben. Korte of lange sessies, het kan allebei.

Ik doe dat op mijn eigen manier: documentair.

Dat betekent dat ik vastleg wat er gebeurt. Daarbij geldt: hoe gewoner hoe mooier. Ik ben niet op zoek naar het mooie plaatje. Ik wil juist dat jullie beelden krijgen waarvan jullie kinderen over 15 jaar zeggen “oh kijk pap, ik weet nog dat mama ’s avonds bij me in bed klom om voor te lezen”, “oh mam, weet je nog, op dat pleintje kon ik voor het eerst zelf fietsen”, of “ik ben zo blij dat ik een foto heb van hoe ik als een aapje op je rug zit. Mijn zoontje doet nu precies hetzelfde”. Herinneringen van onschatbare waarde. Mag ik dit jaar bij jullie herinneringen komen maken?

 

herinneringen aan leren fietsen

herinneringen voorlezenday in the life

Anderhalve week terug was ik met mijn goede vriendin Marsha een dagje in Rotterdam. We hadden allebei een paar dingen op ons verlanglijstje staan en toen kwam er ook nog Art Rotterdam op ons pad met daarbij de mogelijkheid tot een rondleiding in de oude Van Nelle fabriek! Dat lieten wij ons geen twee keer zeggen natuurlijk.
Ik vond de rondleiding erg interessant. Van het gebouw is veel intact gebleven, al is er van de fabrieksinrichting niets meer over. Er zitten nu bedrijven in, in eerste instantie allemaal kunstenaars en creatievelingen, later ook advocaten en andere bedrijven. De hele fabriek is gebouwd in modernistische stijl. Veel glas en een transparante bouw. Het gebouw wordt gedragen door zuilen, die allemaal genummerd zijn. Als je beneden bij de portier het nummer 3koffie8 doorkreeg, dan wist je dat je in de koffiehal op de derde etage bij zuil 8 aan het werk moest. Die nummering is nog steeds zo, waardoor ook de bedrijven in het pand een soort eigen adres hebben. Die rondleiding was wat mij betreft toch echt te snel voorbij!

rotterdam_0001 fotograaf rotterdamrotterdam_0003rotterdam_0004fotograaf rotterdamrotterdam_0006fotograaf rotterdamfotograaf rotterdam
De hele dag door reden er shuttlebussen vanaf de Van Nelle fabriek om mensen naar andere delen van de stad te brengen waar nog meer Art Rotterdam te zien was.

fotograaf rotterdamOnder andere naar dit:

rotterdam_0010rotterdam_0011rotterdam_0012Omdat het behoorlijk guur was moesten we goed voor onszelf zorgen. Dat deden we onder andere hier, bij Posse, met koffie en thee om weer op te warmen. Een bijzondere plek, want naast tafeltjes om lekker te zitten was de hele inrichting behoorlijk bijzonder te noemen en was er ook een boekwinkel in gevestigd. Daarnaast hing er een expositie van foto’s van een kunstenaar wiens naam ik vergeten ben. Oeps.

fotograaf rotterdamfotograaf rotterdamfotograaf rotterdamEn daarna namen we de tram naar Blaak, waar de Markthal is gevestigd. Het was er druk met winkelende en etende mensen. Echt overal kon je wel gaan zitten, ik vond het best behoorlijk koud en de mensen zaten overal met hun winterjas aan. Minpunt van de Markthal: slechte klimaatbeheersing. Wij kozen een restaurant langs de zijkant wat ook een bovenverdieping had. Daar was het lekker warm en omdat we een tafeltje aan het raam hadden hebben we heerlijk mensen kunnen kijken (een van mijn favoriete bezigheden trouwens).:-)

rotterdam_0016rotterdam_0017rotterdam_0018Na het eten was het tijd om naar huis te gaan. Een stukje met de trein en verder met de auto voor mij, en geheel de trein voor Marsha. We hebben nog niet de helft van ons lijstje af kunnen vinken, dus we moeten nog maar gauw eens terug! Hopelijk als het dan net iets minder koud is!

rotterdam_0019rotterdam_0020
De Markthal Rotterdam heeft een eigen website – KLIK HIER om daar een kijkje te nemen.

Espressobar Posse – KLIK HIER

Gisteren heb ik met een collega een hele dag inspiratie opgedaan en gebrainstormd over plannen voor het volgende seizoen. Dit deden we in Lodge Noordwijk (‘s zomers beter bekend als De Branding), en we waren daar niet de enige!

Onder het genot van diverse koppen koffie (koffie verkeerd voor mij, cappuccino voor Jeannine), een heerlijke lunch en later ook nog verse appeltaart met slagroom hebben we gekletst over van alles en nog wat en plannen gemaakt voor volgend jaar. Het plan was om een flinke wandeling over het strand te maken, maar het was vreselijk koud en grijs gisteren. De warme dekens en de koffie vonden we uiteindelijk toch aantrekkelijker…:-)En toen werden alle gasten in de loop van de middag ook nog verwend met warme appelsap met steranijs en likeur (jammie!!!), en huisgemaakte pizza!

Qua lokatie en inrichting lijkt het me trouwens fantastisch om daar een winterse loveshoot te doen… dus voel je je aangesproken neem dan snel contact met me op! Klik HIER voor meer informatie!

Ik ga daar gauw nog eens een keer naar toe, wat een heerlijke dag. Mijn accu was weer helemaal opgeladen. (foto’s van mij met koffie zijn gemaakt door Jeannine).

inspiratieinspiratieinspiratieinspiratieinspiratieinspiratieinspiratieinspiratieinspiratie

 

Mijn dochter zit al enkele maanden in Oxford om daar Cambridge Engels te studeren. Half maart komt ze naar huis maar voor die tijd heb ik haar een paar daagjes opgezocht in Londen, waar we allemaal leuke dingen hebben gedaan. Wat we allemaal gedaan hebben op een rijtje:

  • winkelen (iets wat Suzanne hele dagen vol kan houden maar waar ik na een paar uur wel klaar mee ben)
  • een wachttijd van drie kwartier overleefd bij Victoria’s Secret (wie gaat daar dan ook op zondagmiddag naar toe?)
  • luieren met koffie- en warme chocolademelk (in Engeland hadden ze nog Gingerbread!!!)
  • uitgebreid dineren in het hotel
  • heerlijk slapen en ontbijten in het hotel (Park Plaza, een aanrader!)
  • gereisd met de bus, de Underground en de taxi
  • getuige geweest van de opnames voor een reclame commercial tegenover de winkel van Abercrombie, inclusief dure auto en fotomodel
  • stiekem genoten van een cocktail (sstt… niet zeggen dat Suzanne nog onder de 18 is!)
  • gegeten bij het Hard Rock Café

fotograaf voorhout
Uitzicht vanuit ons hotel, we zaten haast tegenover de Big Ben!
fotograaf voorhout
De achterkant van mijn dochter heb ik veel gezien deze dagen. Mensen – wat heeft die een lange benen, ik kon haar amper bijhouden! (of zegt dat misschien meer iets over mijn conditie?)
fotograaf zuidhollandfotograaf leidenfotograaf londen
Bij het filmen van een commercial hebben we een tijdje staan kijken. Dit moest meerdere keren over voor de regisseur tevreden was, dat vonden wij geen straf.:-)
london photographer
Koffie bij Starbucks!:-)
london photographer
Ik kende alleen de winkel van Abercrombie, maar in Londen is ook een Hollister. Die lijken verdacht veel op elkaar – later kwam ik erachter dat Hollister gewoon van Abercrombie is. Heb ik toch wéér ergens onder een steen gelegen!
london photographerlondon photographerlondon photographer
Anthropologie is ook weer zo’n winkel die we in Amsterdam ook zouden moeten hebben. Mooie spullen, fantastische inrichting – ik zou daar graag eens een shoot doen!
london photographerlondon photographerlondon photographer
Op Heathrow moest ik best lang wachten, ik ben de tijd gaan doden met vliegtuigspotten. Meteen weer even geoefend op continue focus bij bewegende onderwerpen…;-)
london photographerlondon photographerlondon photographer
Ha, de A44. Bijna thuis!:-)
fotograaf amsterdamfotograaf amsterdam